Manager moet zich kwetsbaar opstellen

"Laatst was ik bij een vriendin wier man niet thuis was tijdens het eten. Haar dochter vroeg waar haar vader was, waarop haar moeder zei dat zijn werk niet klaar was. Waarop de dochter zei: "dan gaat-ie toch gewoon in een langzamere groep. Maar dat kan niet, want bij ondernemen zijn geen langzame en snelle groepen."

Met deze anekdote startte Yolanda Eijgenstein haar verhaal voor de Jonge Ondernemers van de TDA. Eijgenstein, enkele jaren geleden bekroond tot Zakenvrouw van het Jaar, trapte hier niet voor niks mee af. Het was namelijk de perfecte opmaat voor haar verhaal met als titel 'De Happy Worker', dezelfde titel als een boek van haar hand. Eijgenstein ging in op, wat TDA-voorzitter Frans van Voorst Vader in zijn inleiding noemde, "de zachte kant van het ondernemen." Daar zit wel iets in, want als omzet maken en doelstellingen realiseren de harde kant is, dan is goed omgaan met je personeel en met jezelf de zachte kant. Maar het is een kant die net zoveel aandacht vergt, vindt Eijgenstein. Eijgenstein verdeelde de Happy Worker in vier hapjes: de Happy Looker, de Happy Aimer, de Happy Blooper en de Happy Lover. En in alle parten was de rode draad dat de ondernemer zich open en zelfs kwetsbaar moet durven opstellen.

De Happy Looker staat voor kijken en zien. Eijgenstein: "Als ondernemer moet je openstaan voor nieuwe ideeën, anders groei je niet meer. Eigenlijk dient een ondernemer een structuur op te zetten, waarbij hij eist dat hij van medewerkers feedback krijgt. Dat geldt zowel voor de onderneming als voor hemzelf, want het is van groot belang dat je weet wat je medewerkers van je vinden en wat ze van het beleid vinden." Dit is ook nodig omdat het eigen zicht soms danig is vertroebeld. Ze toonde een foto van een eikenblad en zei: "De één vindt dit een eikenblad. Maar een Canadees vindt dit het staatssymbool, een kind noemt het een speeltje en voor een rups is het een maaltijd. Waarmee maar is gezegd dat wat je in iets ziet, niet ook datgene is wat anderen erin zien."

In de Happy Aimer gaat het om doelen stellen. Waarbij niet het doel zaligmakend is, maar best onderwerp van discussie mag zijn, meent Eijgenstein. Bij the Happy Blooper gaat het om het maken fouten. Fouten die iedereen maakt (ook ondernemers, al geeft maar vijftien procent van hen volgens onderzoek toe dat leidinggevenden ook fouten maken) en die voor elke onderneming van groot belang zijn. "Een medewerker hoor je niet te straffen om een fout, zelfs niet als het een routinefout is. Je dient je dan af te vragen waarom de fout is gemaakt. Er is een bedrijf in de VS dat elk jaar voor de medewerkers een prijs heeft voor de most creative blooper. Want daar heeft het bedrijf iets aan."