Natuurlijk was er geen concurrentie in de mannenwereld die de truckbranche is. Maar dat laat onverlet dat Arian de Bruijn er best trots op is dat de DAF dealervereniging haar eind vorig jaar bombardeerde tot ‘Truckdame van de 20ste eeuw.’ “Want ik beschouw het vooral als eer voor mijn werk en niet voor mijn vrouw zijn” zegt zij. Het was alle reden om eens langs te gaan bij EZB.

Arian de Bruijn: “Ik ben geen type voor achter de geraniums.”

Vragen aan Arian de Bruijn hoe ze in de truckbranche beland is, is vragen naar ‘a story of her life.’ Want als dochter van een transportondernemer in de Alblasserwaard zit de diesel in de genen. “Mijn vader had een mooi bedrijf, dat bleef groeien. En zoals dat vroeger ging, werd je als oudste dochter zowel in het bedrijf als in het gezin ingezet, waarbij mijn moeder mij eigenlijk voorbestemde voor het huishouden. Maar ik had al snel door dat ik meer met de BV Bedrijf dan met de BV Huishouden, met alle respect hoor, had. Toen in 22 was, kocht mijn vader een internationaal transportbedrijf in Amsterdam en hij zei toen: ‘Jij moest maar eens naar Amsterdam.’ Ja, jeetje, wat had je dan voor keus. Eigenlijk geen, zeker niet bij vader De Bruijn. En daar heb ik het vak echt leren kennen.”

Vooruitstrevend Op een gegeven moment besloot Arian uit het familiebedrijf te stappen (“In goede verstandhouding”), waarna ze er even aan dacht voor zichzelf te beginnen. “Ik merkte dat er onder vervoerders behoefte was aan een gespecialiseerd administratiekantoor.” Maar daar kwam het niet van, want toen liep zij de toenmalige directeur van EZB in Zwolle tegen het lijf. De Bruijn: “Dat was niet helemaal toevallig, want die directeur was een neef van mij. Bovendien had mijn vader, in 1955 de EZB, wat toen nog een kleine DAF-dealer was, gekocht. Mijn vader deed dat vanuit een vooruitstrevende visie. Hij zei namelijk toen al, dat hij onmiddellijk zou stoppen met zelf onderhoud te plegen, als hij een dealer kon vinden die hem 24 uur per dag service bood. EZB was denk ik de eerste dealer in Nederland die deze service verleende en maakte mede daardoor een snelle groei door. Begin jaren zestig werd er een nieuw pand gebouwd aan de Ceintuurbaan, waar de EZB nog steeds is gevestigd. In ‘68 werd EZB onderdeel van Furness (nu Koops Furness).”

Vanaf 1969 werkte De Bruijn als controller op vele plaatsen en in diverse bedrijven van Furness. “Nooit op het hoofdkantoor, want daar zou ik doodongelukkig geworden zijn. Ik moet de dieselolie kunnen ruiken.” Uiteindelijk belandde zij bij Dieselmotorenbedrijf (nu Truck Service Friesland) als controller en later waarnemend directeur. In 1989 werd zij door Furness gevraagd voor de functie van algemeen directeur. “Ik had dat op mijn vijftigste nooit meer verwacht. Maar ik heb toch toegehapt, want ik vond het wel een uitdaging.” Toen het in Friesland door de krimpende markt minder ging, stond zij in 1995 aan de wieg van het plan om een cluster te vormen met de ‘grote zus’ EZB. Zwolle werd de hoofdvestiging met verder vestigingen in Leeuwarden, Heerenveen, Bolsward, Harderwijk, Harderberg en Meppel). Zij verkaste van Leeuwarden naar Zwolle om daar haar ‘laatste’ functie als financieel economisch directeur van de Cluster Noord in te vullen.

Schaalvergroting Duidelijk is dat schaalvergroting de rode draad is in de laatste tien jaar van De Bruijns werkzame leven. Zij zegt: “EZB kenmerkt zich door twee zaken. Allereerst werd door ons al jaren geleden onderkend dat je als truckdealer een breder activiteitenpakket moet aanbieden dan alleen maar onderhoud en verkoop. Van de ‘one stop shopping’ en service providergedachte waren wij vroeg overtuigd. En inderdaad speelde daarnaast de clustervorming. Die kan behoorlijke voordelen opleveren, althans, als je het op de juiste manier doet. Je moet de operationele aspecten bij de bedrijven houden, maar de beheersmatige taken, zeg maar stafdiensten, moet je centraliseren. Het heeft geen nut om in elke vestiging een administrateur te hebben die dan vaak ook nog belast is met andere taken, zoals automatisering en personeelszaken. Centralisatie van deze taken leidt tot minder kwetsbaarheid en verbetering van efficiency en kwaliteit. Je kunt het werk met minder, maar kwalitatief betere mensen uitvoeren en uiteindelijk kan dit een aanzienlijke kostenbesparing opleveren. Daarnaast speelt mee dat ook de importeur streeft naar grotere contractpartners. De laatste jaren is het aantal contractpartners sterk afgenomen door het samengaan van verschillende DAF-dealers. Ik denk dat dit tot gevolg heeft dat ook de rol van de dealervereniging anders zal worden. Op dit moment wordt daar achter de schermen druk over nagedacht.”

Inmiddels is Arian de Bruijn met pensioen, zij het dat ze nog twee dagen per week actief is voor EZB. “Ik wil nog veel andere leuke dingen doen. Ik denk aan een studie kunstgeschiedenis, ik wil vrijwilligerswerk doen, ik wil weer piano gaan spelen, ik wil genieten van mijn kleinkind en al die andere dingen waar ik geen tijd voor nam.” Laatste vraag: wat was nou de vrouwelijke touch van Arian de Bruijn in al die jaren? “Als vrouw reageer je directer, wat opener ook, soms meer op intuïtie. Er is een boek dat heet ‘Vrouwen komen van Venus, mannen komen van Mars’ en dat gaat erover dat mannen en vrouwen nu eenmaal verschillend zijn. Dat is gewoon een feit. Ik heb altijd als enige vrouw gefunctioneerd in een mannenwereld, maar ik heb dat nooit als een handicap beschouwd. Ik heb me in die mannenwereld altijd als een vis in het water gevoeld.”